بعضی از خانم ها معتقدند که با هر حاملگی تعدادی از دندان هایشان را از دست می دهند زیرا جنین کلسیم مورد نیاز خود را از دندان های مادر تأمین می کند. این عقیده اعتبار علمی ندارد و تحقیقات نشان داده است که حاملگی به طور مستقیم در ایجاد پوسیدگی دندانهای مادر مؤثر نیست و مهمترین عوامل ایجاد پوسیدگی در این دوران به شرح زیر می باشد:

1. مهمترین عامل، عدم رعایت بهداشت دهان است، تعدادی از خانم های باردار به علت عارضة تهوع در این دوران قادر به مسواک زدن نمی باشند.
2. استفراغ های مکرر در این دوران، باعث می شود که سطح دندان به طور متناوب در معرض اسید معده قرار گیرد و سرعت سایش مینای سطح دندان افزایش می یابد.
3. در دوران بارداری تمایل افراد به مصرف مواد ترش یا شیرین افزایش پیدا می کند. استفاده مکرر از مواد ترش به دلیل اسید موجود در آن می تواند باعث سایش مینای سطح دندان شود و مصرف شرینی زیاد، سوخت مورد نیاز باکتری ها را تامین می کند و روند ایجاد پوسیدگی و بیماری لثه را سریع تر می نماید.
4. در اواخر دوران بارداری با توجه کاهش حجم معده، دفعات مصرف مواد غذایی افزایش می یابد. با افزایش وعده های غذایی، مواد مورد نیاز باکتری ها به طور دائم در اختیار آنها قرار می گیرد و روند پوسیدگی تسریع می یابد.

در سه ماهه اول بارداری ، مادر دچار کسالتهایی چون تهوع، استفراغ صبحگاهی و بی میلی به غذاست . بنابراین بهتر است درمانهای دندانپزشکی طولانی مدت در این دوره انجام نشود . سه ماهه دوم دوره بارداری (بین هفته ۱۴م تا ۲۸م) بهترین زمان جهت انجام درمانهای دندانپزشکی است چون بافتهای مختلف بدن جنین تشکیل شده اند و حالت کسالت و تهوع ابتدای حاملگی نیز تا حدودی برطرف شده است.